«Πάση θυσία»

Posted on August 3, 2014

1



Πριν τις εκλογές του 2012, Νέα Δημοκρατία και ΠΑΣΟΚ ομολογούσαν στα διαφημιστικά τους σποτ αλλά και μέσω των τηλεοπτικών πάνελ ότι πρώτη και μοναδική τους προτεραιότητα ήταν το δόγμα «πάση θυσία στο ευρώ».

Βέβαια, εκτός από αυτό είπαν κι άλλα πολλά. Τα ανέκδοτα του Σαμαρά στο Ζάππειο έχουν ήδη γίνει κομμάτι της κωμικοτραγικής νεότερης ελληνικής ιστορίας, όπως και οι ομιλίες Βενιζέλου σε κλειστά χολ ξενοδοχείων και στην άδεια πλατεία Συντάγματος.

Παρόλα αυτά, το «πάση θυσία στο ευρώ» (και την ΕΕ φυσικά) δεν άλλαζε.

Αποτέλεσμα ήταν ΠΑΣΟΚ και ΝΔ να πάρουν μαζί με τη ΔΗΜΑΡ ένα ποσοστό που έφτασε το 42% συν 6,2%, εφαρμόζοντας ελεύθερα την πολιτική τού «πάση θυσία».

Πάση θυσία για όποιον δεν κατάλαβε τι ψήφιζε, σημαίνει ότι θα σου γαμήσουν τη ζωή και θα σε σαπίσουν μετά στο ξύλο για να πετύχουν τον σκοπό τους. Τον οποίο οι πολίτες-ψηφοφόροι ενέκριναν.

Στην πορεία τα πράγματα άλλαξαν κάπως, και τα ποσοστά του 2012 αλλοιώθηκαν. Όμως το πάση θυσία έμεινε, ακόμη κι αν κάποιοι αποφάσισαν να κάνουν στην πορεία δημόσιες σχέσεις ιδρύοντας χριστιανοδημοκρατικά ανέκδοτα ή κουβαλώντας τη σαπίλα του τηλεοπτικού σακιδίου εκεί που της αξίζει. Στον προθάλαμο της βουλής.

Ελιές, «58», και λοιπές αηδίες απέτυχαν παρά τις φιλότιμες προσπάθειες του ΔΟΛ και του Μέγκα. Εκτός από τον Λοβέρδο, ο οποίος δεν εξαγοράζεται εύκολα. Γι’ αυτό κι έγινε ξανά υπουργός.

Όπως είδαμε σε μια από τις τελευταίες δημοσκοπήσεις στην “έγκυρη” “Ανατροπή” (Μάιος 2014), ολόκληρο το ανέκδοτο της εποχής των μνημονίων αποτυπώθηκε σε μερικά νούμερα:

54% είπε ότι η ζωή του θα χειροτερέψει,

50% ότι η οικονομία θα χειροτερέψει,

63% πιστεύει ότι η οικονομική πολιτική είναι εντελώς λάθος,

66% λέει ότι η ευρωπαϊκή πολιτική για την Ελλάδα είναι λάθος,

67% πιστεύει ότι θα έχουμε κι άλλο μνημόνιο (93% δεν το θέλει)

και…

70% λέει ότι η Ελλάδα πρέπει να παραμείνει «πάση θυσία στο ευρώ».

Κανείς δεν πιστεύει τις δημοσκοπήσεις, όμως η παραπάνω έδωσε κάποια απάντηση στο τι σκατά συνέβη και το 2012 αλλά και το 2014 στις ευρωεκλογές.

Τι είναι όμως αυτό που προσέφερε το ευρώ και κυρίως η Ευρώπη και το ελεύθερο εμπόριό της και βοήθησε να φτάσουμε στα σημερινά σκατά; Δεν θα πω για τις παλιές εποχές, όπου οι επιδοτήσεις για τα ξερά χωράφια διέλυσαν την αγροτική παραγωγή. Ούτε τα σπονσοραρισμένα κλειστά εργοστάσια ολόκληρης της χώρας προς τέρψιν των ανταγωνιστών της κεντρικής και βόρειας Ευρώπης. Θα πω για τα “πολύ σημερινά”.

Σύμφωνα με έρευνα Γερμανών οικονομολόγων του Ιδρύματος Bertelsmann η Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα που η συμμετοχή της στην ενιαία αγορά και στην Ε.Ε. γενικότερα, είχε ως αποτέλεσμα το κατά κεφαλήν ΑΕΠ της να είναι μικρότερο το 2012 απ’ ό,τι θα ήταν αν δεν ήμασταν μέλη της Ένωσης!

Το κέρδος από το 1992 έως το 2012 ήταν 70 ευρώ το κεφάλι ανά έτος, την ώρα που στη Δανία ήταν 500 ευρώ, στη Γερμανία 450 ευρώ, και σε Φινλανδία/Αυστρία 200 ευρώ. Χώρες όπως η Πορτογαλία (20€), Ισπανία (70€), Ιταλία (80€) ή Βρετανία (10€) είχαν λιγότερα οφέλη, όμως πήραν κάτι. Στην Ελλάδα, σύμφωνα με τη μελέτη, χάσαμε από τη συμμετοχή μας στην «ελεύθερη αγορά» 190€ έκαστος.

Πάμε παρακάτω. Τους τελευταίους μήνες η χώρα τρέχει πίσω από τις αποφάσεις που αφορούν τις κυρώσεις στη Ρωσία εξαιτίας της κατάστασης στην Ουκρανία. Οι εγχώριες εξαγωγές νωπών προϊόντων είναι έτοιμες να καταρρεύσουν (γενικότερα οι εξαγωγές έχουν χάσει σε ένα χρόνο πάνω από 25%), ο τουρισμός διαλύεται μετά κι από το κανόνι που βάρεσε ένα από τα μεγαλύτερα ρωσικά τουριστικά πρακτορεία που έφερνε χιλιάδες Ρώσους στην Ελλάδα (Labirint), και ο λογαριασμός από όλη αυτήν την κατάσταση βγαίνει –πάντα σύμφωνα με υπολογισμούς συστημικών μέσων- κάπου στα 300 εκατ. ευρώ μείον. Όσο για τη ζημιά που θα προκαλέσει μελλοντικά η ελληνική στάση σε όλη αυτήν την κατάσταση; Κανείς δεν μπορεί να την υπολογίσει.

Η ελληνική κυβέρνηση στήριξε τους Ουκρανούς ναζί, επειδή αυτό της είπε να κάνει η ΕΕ. Η ελληνική κυβέρνηση στηρίζει τους Ισραηλινούς σφαγείς, επειδή αυτό της είπε να κάνει η ΕΕ. Γενικότερα, κι έτσι όπως είναι η κατάσταση σήμερα, η ελληνική κυβέρνηση θα στήριζε ακόμη κι ένα τέρας σαν τον Χίτλερ, αν αυτό της έλεγε να κάνει η ΕΕ. Και μην πει κανείς ότι η Μέρκελ είναι ο σύγχρονος Χίτλερ. Αυτές είναι μαλακίες για τους ψεκασμένους, που νομίζουν ότι για όλη αυτήν την κατάσταση φταίει η Καγκελάριος μιας χώρας, και μόνο αυτή.

Το άλλοθι της χρεοκοπημένης οικονομίας που δεν της δίνει κανείς σημασία, δεν πιάνει. Όσο κι αν η κυβέρνηση προσπαθεί να πείσει τον κόσμο (και τα καταφέρνει) πως όταν χρωστάς μπορεί ο άλλος να σου γαμάει τη ζωή κι εσύ να στέκεσαι απλός παρατηρητής, αυτό στην πράξη δεν μπορεί να ισχύσει. Εξ ου και τα πανηγύρια όλων των κυβερνητικών για τη δικαστική νίκη των χρηματοπιστωτικών όρνιων κατά της Αργεντινής.

Οι άνθρωποι αυτοί δεν είναι με το μέρος όσων καταστρέφονται και χάνουν τις ζωές τους. Είναι με το μέρος εκείνων που θεωρούν εντελώς φυσιολογικό να εξαγοράζουν δικαστές για να κερδίζουν 1600 φορές πάνω τα χρήματα που έδωσαν όταν μύρισαν αίμα διαλύοντας τις ζωές εκατομμυρίων. Και δεν μπορώ να τους κακίσω. Διότι αυτοί τους πληρώνουν.

Στον όρο-ιδεολογία «φιλελευθερισμός» -τον οποίο επικαλούνται από τις τηλεοράσεις και τη βουλή έως το βιογραφικό τους στο Twitter- η αντίληψη της ελευθερίας περιορίζεται στο «κάνω τα πάντα για το κέρδος και δεν θα μου σταθεί κανείς εμπόδιο». Όποιος ισχυρίζεται κάτι διαφορετικό και πασχίζει για να το αποδείξει, κερδίζει κι εκείνος ένα κομμάτι από την πίτα της εξαθλίωσης. Με δυο λόγια, τα παίρνει.

Δεν υπάρχουν ιδεολόγοι φιλελεύθεροι που θα πεθάνουν ακόμη και στην ψάθα για τις ιδέες τους. Υπάρχουν μόνο μεγαλύτεροι και μικρότεροι κερδισμένοι. Ευκαιριακοί και διαχρονικοί.

Η λεγόμενη «ελεύθερη ευρωπαϊκή αγορά» γέννησε το χειρότερο ανθρώπινο κατασκεύασμα που εμφανίστηκε στη γη. Τον φασισμό. Ο φασισμός σκότωσε εκατομμύρια ανθρώπους, ηττήθηκε, καταδικάστηκε, όμως επέστρεψε για να πάρει πάλι πίσω αυτό που πρόσκαιρα κέρδισε με αμέτρητα λίτρα αίματος. Κι όλο αυτό συμβαίνει τώρα. Με τους λαούς θεατές, να παρακολουθούν πώς 90 άνθρωποι συγκεντρώνουν τον πλούτο που αντιστοιχεί σε 3,5 δισεκατομμύρια ανθρώπους και να το θεωρούν σχεδόν φυσιολογικό. Κι αν όχι φυσιολογικό, τότε αποδεκτό.

Ο «δημοκράτης» που στηρίζει ναζί και εθνοκαθάρσεις δεν είναι δημοκράτης. Είναι φονιάς. Κι οι φονιάδες πρέπει να τιμωρηθούν με οποιονδήποτε τρόπο. Γιατί αν υπάρχει κάτι για το οποίο πρέπει να πεις «πάση θυσία», αυτό δεν είναι το ευρώ, ούτε η Ευρωπαϊκή Ένωση, ούτε η ενιαία αγορά. Είναι η ανθρώπινη ελευθερία.

Κι αν δεν μπορεί κάποιος να καταλάβει ούτε αυτό, ας δει απλά ένα –το πιο πρόσφατο- παράδειγμα δημοκρατικού τρόπου διακυβέρνησης. Σε μια τροπολογία που αφορούσε το νομοσχέδιο για ένα αντικαρκινικό νοσοκομείο, οι 22 σελίδες της αναφέρονταν στον τρόπο με τον οποίο αλλάζει το τοπίο στα ΜΜΕ, ούτως ώστε να προετοιμαστεί το έδαφος για τη συγχώνευση του ΔΟΛ με τον Πήγασο – την οποία ακόμη δεν έχει ανακοινώσει κανείς, αλλά όλοι τη γνωρίζουν.

Αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο λειτουργεί το πράγμα. Εκτέλεση συμβολαίων με συνοπτικές διαδικασίες. Αυτή είναι η δημοκρατία, όπως την αντιλαμβάνονται εκείνοι. Και θα την προστατέψουν με οποιονδήποτε τρόπο. Διότι η κατάσταση που επικρατεί σήμερα, πρέπει να συνεχιστεί. «Πάση θυσία».

Advertisements