Στήστε τα ξερονήσια κι έρχομαι

Posted on May 22, 2014

1



Επειδή η επανάληψη κάνει καλό, πάμε άλλη μια φορά για να το εμπεδώσουμε: Όσοι ψηφίζουν χρυσή αυγή ξέρουν πολύ καλά τι κάνουν. Ψηφίζουν φασίστες, νεοναζί, εγκληματίες.

Τι γίνεται όμως όταν όλοι αυτοί καλούνται να ψηφίσουν και κάτι άλλο;

Σύμφωνα με τη ρητορική των τριών τελευταίων ημερών πριν την κάλπη της 25ης Μαΐου, η Ελλάδα έχει “αριστερά-ναζί”. Αφορμή για τον χαρακτηρισμό αυτό στάθηκε ένα υποτιθέμενο προεκλογικό κάλεσμα του ΣΥΡΙΖΑ σε όποιον έριξε ψήφο στην χρυσή αυγή.

Πρώτα απ’ όλα πρέπει να βάλουμε στη θέση τους κάποια πράγματα. Καταρχάς, η ψήφος είναι κάτι το οποίο στην Ελλάδα του 2014 δεν διώκεται. Παλιότερα γινόταν κι αυτό. Αρκετά πρόσφατα μάλιστα, για να το ξεχνούν κάποιοι τόσο αβίαστα.

Μιας, λοιπόν, και λύσαμε το θέμα της ψήφου, μπορούμε να πούμε ότι ούτε η ιδεολογία διώκεται. Κι αυτό γινόταν κάποτε, αλλά τώρα υποτίθεται ότι σταμάτησε πια (στην πράξη πολλά γεγονότα ανατρέπουν αυτήν την θεωρία, ειδικά όταν οι υποτιθέμενοι “τρομοκράτες” προέρχονταν από τον αναρχικό χώρο).

Αφού λοιπόν ψήφος και ιδεολογία δεν διώκονται (επίσημα), τότε μπορούμε να αναρρωτηθούμε το εξής: γίνεται να διωχθούν τα κόμματα;

Φυσικά. Αν αποτελούνται από εγκληματίες που σκοτώνουν μετανάστες, πουλάνε προστασία σε μαγαζιά, κάνουν λαθρεμπόριο εκμεταλλευόμενοι εξαθλιωμένους ανθρώπους, σφάζουν όποιον έχει άλλο χρώμα δέρματος, ή άλλη γλώσσα, ή άλλη θρησκεία, κηρύττουν το μίσος, τη μισαλλοδοξία και το ρατσιστικό έγκλημα, τότε ναι. Τους διώκουμε.

Τι γίνεται όμως όταν αντί να βγαίνουν στην παρανομία τα κόμματα των εγκληματιών, βγαίνουν οι ψηφοφόροι τους; Τότε λες ναζί όποιον δέχεται τους “απαγορευμένους” ψήφους.

Το κακό με αυτήν την ιστορία, είναι πως πρόκεται για έναν συλλογισμό ο οποίος οδηγεί στη δίωξη όλων των εμπλεκομένων.

Αν λοιπόν δεχτούμε ότι όσοι ψήφισαν χρυσή αυγή είναι φασίστες (που είναι), ναζί (αρκετοί) κι εγκληματίες (μέχρι αποδείξεως), γιατί να μην κατηγορήσουμε για όλα αυτά και τα νομικά όργανα τα οποία χαρακτήρισαν το κόμμα της χρυσής αυγής νόμιμο, κρίνοντας ότι το καταστατικό του σέβεται τους κανόνες της δημοκρατίας;

Γιατί ο Καμίνης, ή ο Σακελλαρίδης, ή η Δούρου, ή ο Σγουρός μπορεί να κατηγορηθούν για “συνεργασία με τους ναζί”, και δεν μπορεί να γίνει το ίδιο με τον αρεοπαγίτη που τους έβγαλε λάδι την κρίσημη στιγμή;

Ηλίθιες ερωτήσεις, οι οποίες προήλθαν από τη λογική ακόμη πιο ηλίθιων ανθρώπων· ανθρώπων με εξουσία. Όμως στη σκέψη και μόνο ότι η δίψα για αυτή τη ρημαδο-εξουσία μπορεί να οδηγήσει σε μια κατά λάθος(;) εγκαθίδρυση ενός καθεστώτος το οποίο αντί να επουλώνει, απαγορεύει, τότε το παιχνίδι χάθηκε εντελώς.

Δυστυχώς, οι εκλογές του 2012 και οι τότε πειραματισμοί –οδηγούμενοι από τα ίδια ακριβώς κίνητρα με τα σημερινά- οδήγησαν στο πρώτο βήμα. Την είσοδο των ναζί στη βουλή.

Το επόμενο βήμα θα είναι οι πολιτικές διακρίσεις. Κι αμέσως μετά, τα ξερονήσια.

Όλα αυτά είναι, βέβαια, υποθετικά. Βασίζονται όμως σε μια αλήθεια. Ότι ο δημόσιος διάλογος γέρνει συνεχώς προς την άποψη πως κάποιοι ανάμεσά μας δεν έχουν δικαίωμα να ψηφίζουν. Άποψη την οποία, δυστυχώς, δεν συμμερίζονται μόνο οι χρυσαυγίτες. Ακόμη κι αν θέλουν να πείσουν τους εαυτούς τους ότι οι προθέσεις τους είναι “καλές καγαθές”.

Advertisements
Posted in: Πολιτική