Ιστορικά χρέη

Posted on April 22, 2014

0



Η 21η Απριλίου ήταν πάντοτε μια καλή ευκαιρία να δεις ποιοι ήταν αυτοί που διαδέχθηκαν τους συνεργάτες των ναζί την περίοδο της Κατοχής. Τότε όπου τα μεγάλα “ξένα συμφέροντα” δεν ήταν τίποτε άλλο από ένα μίγμα ντόπιων παραγγελιών σε ένα καθεστώς άκρως βολικό για τη δημιουργία της σημερινής τάξης που τα κανάλια και οι εφημερίδες ονομάζουν “ευεργέτες” ή “επενδυτές”.

Δυστυχώς, στα σχολεία δεν διδάσκεται τι πραγματικά συνέβη από το τέλος του Εμφυλίου μέχρι και την διχοτόμηση της Κύπρου. Είναι πολύ δύσκολο να σκεφτείς πώς είναι δυνατόν να πεις σε παιδιά 15 και 16 χρονών ότι οι συνεργάτες των ναζί κυβέρνησαν τη χώρα από το 1946 είτε μέσω εκλογών βίας, νοθείας, πολιτικών κρατουμένων και δολοφονιών, είτε με τα τανκς.

Κατανοώ την αμηχανία των εκάστοτε υπουργών Παιδείας να καταφέρουν να περιλάβουν στα ιστορικά τους εγχειρίδια τέτοιου είδους πληροφορίες, γι’ αυτό και οι μαθητές βομβαρδίζονται από το Δημοτικό έως το Λύκειο με τον υπέρλαμπρο πολιτισμό των Μινωιτών, των Μυκηναίων, των Αθηναίων, των Σπαρτιατών και των υπόλοιπων Μεσογειακών πολιτισμών.

Δεν λέω ότι είναι κακό να γνωρίζεις την ιστορία των αρχαίων χρόνων. Πολύ καλό είναι και αρκετά διδακτικό. Όταν όμως η ιστορική αφήγηση φτάνει με το ζόρι μέχρι τον Α’ Παγκόσμιο πόλεμο -κι αυτή κουτσουρεμένη στα καθαρά διαδικαστικά διατηρώντας τις ιστορικές ανακρίβειες για τη δικτατορία Μεταξά αναλλοίωτες- ή όταν η ιστορία Λυκείου θα μπορούσε να μετονομαστεί και σε Βενιζελιάδα, με την χαρακτηριστικότερη πολιτική παρακαταθήκη του “εθνοπατέρα” -το ιδιώνυμο- να προσπερνιέται σα να μην υπήρχε, τότε έχεις ένα θέμα.

Μόνη πηγή πληροφόρησης είναι τα βιβλία αξιόλογων ανθρώπων οι οποίοι κατέγραψαν την πραγματική εικόνα των τελευταίων 70 ετών. Όμως, τα ερεθίσματα που λαμβάνει κάθε παιδί εκτός σπιτιού παραμένουν μια ενιαία κιμαδομηχανή που σε κάνει να μισείς τη γνώση ή να αδιαφορείς πλήρως γι’ αυτήν.

Η επταετία ήταν μια λογική συνέχεια της πολιτικής κατάστασης μετά τον Εμφύλιο και κανείς δεν μπορεί να δει τις δύο αυτές ιστορικές περιόδους ξέχωρα. Είναι μια πληγή που δεν κατάφερε να κλείσει ούτε το 1981. Απλά κρύφτηκε κάτω από τα λεφτά που έρεαν για μερικά χρόνια προς συγκεκριμένες τσέπες, απλά και μόνο για να ξεγελαστεί η ιστορία.

Δυστυχώς, η ιστορία δεν ξεγελιέται. Είναι πολύ βολικό να λες σε κάποιον “άνοιξε ένα βιβλίο” όταν το βιβλίο φαντάζει για τους πολλούς κάτι σαν εχθρός γεννημένος μακριά από την παραδοσιακή διδασκαλία.

Η οικονομική ευμάρεια είναι αυτή που κράτησε την όποια “δημοκρατία” σε μια χαλαρή σταθερότητα από το 1974 έως το 2009. Όταν όμως το πολίτευμα και οι ελευθερίες εξαρτώνται από το πόσο τακτικά καταναλώνουμε, τότε η ιστορία έρχεται να σου ξεπληρώσει ένα ακόμη βαρύ κεφάλαιο.

Advertisements